Junior Monsterboek 3

DE LAATSTE TREIN.

Marina Theunissen is een kleuterjuf op pensioen die bovendien kan buikspreken.Daarnaast beschikt ze over een mateloze fantasie, waar ze dankbaar gebruik van maakt om jeugdverhalen te schrijven. Voor monsterboek 3 schreef ze het mysterieuze kortverhaal: ‘De laatste trein.’ Zonder moeite wist ze zich te verplaatsen in de huid van  Maite. Temeer, daar zij verdomd goed weet hoe het voelt om te moeten verhuizen van de grote stad naar…Niemandsland. Vrij snel ontdekt Maite dat, buiten een paar verdwaalde vlinders of een schichtige haas, er niet veel bezoekers haar pad zullen kruisen. De keuze van hun nieuwe woning, een deels in elkaar gestuikte boerderij, was zeker niet haar wens, maar wel een jeugddroom van haar vader. Maite zoekt een veilig onderkomen, een soort cocon waarin ze veilig kan schuilen als ze zich eenzaam voelt. Ze hoopt dit te vinden op de gerenoveerde zolder, die ze naar eigen goeddunken als haar kamer mag inrichten. Maite vond dit voorstel van haar ouders een leuk idee maar kreeg vrijwel meteen spijt van haar snelle, ondoordachte beslissing. IJskoude luchtverplaatsingen, akelige spinnen, zelfs een chatsessie met een uitgemergeld wezen, lokken bij Maite steeds een onbedwingbaar, hysterisch gekrijs uit! Deze plotselinge angstaanvallen alarmeren haar ouders dusdanig, dat ze het idee opperen om haar te laten opnemen in een of andere psychiatrische instelling. De druppel die de tjokvolle emmer doet overlopen is er, wanneer Tibeau haar een geanimeerd gesprek ziet voeren met een onzichtbaar iemand, die ze Jack noemt. Voor Maite is het leven op de aftandse boerderij van haar ouders geen sinecuur en… zelfs de dood is er akelig dichtbij!

Reacties zijn gesloten.